از امام محمدباقر(ع) منقول است که کلماتی که آدم به آنها تکلم کرد و توبهاش قبول شد این کلمات بود:
الهُمَ لا اِلهَ اَنْتَ سُبْحانَکَ وَ بِحَمْدِکَ اِنّی عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسی فَاغْفِرْلی اِنَّکَ اَنْتَ التَّوابُ الرَّحیمُ لااِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ وَ بِحَمْدِکَ اِنّی ظَلَمْتُ نَفْسی فَاغْفِرلی اِنَّکَ اَنْتَ خَیْرُ الْغافِرینَ.
هر که ترسد که مُحتلِم شود چون به رختخواب رود این دعا را بخواند.
اَللّهُمَّ اِنّی اَعُوذُ بِکَ مِنَ الاِحْتِلامِ وَ مِنْ سُوءِ الْاَحْلامِ وَ مِنْ اَنْ یَتَلاعَبَ بِیَ الشَّیْطانُ فی الْیَقْظَهِ وَ الْمَنامِ.
بعد از نماز عشاء بخواند دعایی را که از حضرت امام محمد باقر (ع) روایت شده است.
اَعُوذُ بِعِزَّهِ اللهِ وَ اَعُوذُ بمَغْفِرَهِ اللهِ وَ اَعُوذُ برَحْمَِه اللهِ وَ اَعُوذُ بِسُلْطانِ اللهِ اِنَّ اللهَ عَلی کَلَّ شَیءٍ قَدیرُ وَ اَعُوذُ بِکَرَمِ اللهِ وَ اَعُوذُ بِجَمْعِ اللهِ مِنْ شَرَّ کُلَّ دابَّهٍ صَغیرَهٍ اَوْ کَبیرَهٍ بِلَیْلٍ اَوْ نَهارٍ وَ مِنْ شَرَّ فُسّاقِ العَرَبِ وَ الْعَجَمِ وَ فُِجَّارِهِمْ وَ مِنْ شَرَّ فَسَقَهِ الْجِنَّ وَ الاْنْسِ وَ َمنْ شَرَّ کُلَْ دابَّهٍ رَبّی اخِذُ بِناصِیتَها اِنَّ رَبَّی عَلی صِراطٍ مُسْتَقیم.
حضرت باقر(ع): هرکه از اهل خانه حضرت امیرالمؤمین علی(ع) که در حال جاندادن بود حضرت کلمات فرج را تلقین ایشان میفرمود که بخوانند و چون میخواندند میفرمود برو که دیگر بر تو ترسی نیست.